Interview: “Het kan geen ‘ouwe-jongens-krentebrood’ worden.”

images 

Door: Silvinio Osanto

Samen met een van mijn redactiegenoten ging ik dinsdagochtend 26 november op pad. Ik had een interview geregeld met Peter Beeker in Venlo. Peter is een 40-jarige radio- en televisieverslaggever. De verslaggever met een voorliefde voor de radio ging na zijn opleiding journalistiek in Tilburg aan de slag bij de Limburgse omroep L1. Naast zijn carrière bij L1 is hij ook nog eens muzikant en maakt hij Limburgse rockmuziek. “All right, shoot!” , zei Peter en het vragenvuur begon.

 

 

Je werkt als verslaggever bij L1. Zijn er trouwens veel mensen die naar L1 kijken of luisteren?
Peter: “Ja, gemiddeld zo’n 200.000 kijkers per dag. Er wonen  ongeveer 1,2 miljoen mensen in Limburg, dus het is ongeveer een vijfde van het totaal aantal inwoners, dat kijkt of luistert. De precieze cijfers weet ik niet, maar het is geen lullige omroep.”

Je geeft aan dat L1 geen lullige omroep is. Denk je dat L1 onmisbaar is voor deze regio?
Wat is onmisbaar? Ik denk dat de mensen eraan gewend zijn. De mensen verwachten dat ze iets kunnen volgen op de regionale omroep. Als L1 er niet zou zijn, dan zou er een groot gat vallen. De tijd dat mensen alles uit de krant halen is ook voorbij en dat was jarenlang de nieuwsleider voor de provincie. Maar dat is niet meer. Men wilt nu filmpjes zien en een website. Dus onmisbaar? Ik denk het wel. Al vind ik het wel gevaarlijk om jezelf onmisbaar te noemen.”

En dan nu een moeilijkere vraag: Wat is in jou ogen de belangrijkste taak van de regionale journalistiek?
“De algemene taak van de regionale journalist vind ik in de algemeenheid niet verschillen met die van een landelijke journalist. In principe komt het op hetzelfde neer, denk ik. Je moet zo oprecht mogelijk met je onderwerp omgaan. Taak klinkt nogal zwaar op de hand en ik moet ook eerlijk zeggen dat ik vaak items maak die niet zo zeer met nieuws te maken hebben. Ik vind het belangrijk dat je bij ieder onderwerp waar je komt, je blijft verwonderen over iets, iemand of over het verhaal. Dat is niet iets wat je jezelf aanleert. Het is meer een ‘karakterdingetje’. Ik vind het oprecht nog heel leuk om te komen bij iemand die ik niet ken en daar dan het beste verhaaltje mogelijk van de maken. Als diegene het terugziet moet die gene er happy mee zijn. Voor mij is dat de belangrijkste taak die ik moet vervullen.”

Heb je al eens meegemaakt dat je verslag moest doen van iets dat heel dicht bij je stond?
“Als het nieuws heel dicht bij me staat, dan doe ik het niet! Als je bijvoorbeeld een persoonlijke relatie hebt met een onderwerp, dan zeg je dat meteen op de redactie. Je zegt dan gewoon dat je het niet kan doen, omdat je die gasten kent. Een collega neemt het dan over.

Ben je weleens op de vingers getikt en hoe ga je daar dan mee om?
“Ja! Je baalt natuurlijk als een item niet lukt. Dat weet je dan zelf ook wel. Ik vind het altijd jammer als iets mislukt, of te laat binnen is. Niemand hoeft je te vertellen dat het dan teleurstellend is, want dat weet je dan gewoon. Kritiek hoort er ook en vaak ben ik er ook mee eens. In dit werk moet je nou eenmaal keuzes maken en dit zijn niet altijd de goede keuzes. Journalistiek is geen perfectie. Als je opzoek ben naar perfectie moet je niet zoiets gaan doen.”

Je bent ook muzikant. Gebruik je jouw muzikale netwerk ook voor je journalistieke baan?
“Nee, dat zijn echt twee werelden voor mij. Ik zie het ook echt niet als een voordeel dat ik muzikant ben, eerder als nadeel. Ik kan ook niet geïnterviewd worden bij een ander radiostation, want dat is gewoon link en daar moet ik heel discreet in zijn. Ik houd het echt strikt gescheiden. Als ik bij andere muzikanten kom voor een item heb ik gewoon die job te doen. Het kan geen ‘ouwe-jongens-krentebrood’ worden.”

Hoe omschrijf je de huidige Nederlandse journalistiek?
“Pfoe..  zo lekker! Ik heb daar geen antwoord op.”

Ik formuleer het even anders. Vind je dat je in Nederland kan doen wat je wil doen op journalistiek gebied?
“Als verslaggever wel. De Nederlandse journalistiek is niet alleen maar traditionele journalistiek. Het is heel creatief in Nederland. Wij zijn gewoon een klein landje en dat bepaalt de manier waarop je naar de wereld kijkt. Als je in Duitsland, Frankrijk of Amerika bent geboren, kijk je heel anders tegen de wereld aan en bedrijf je dus een ander soort journalistiek. Kleine dingen worden hier als snel heel groot gemaakt. Dat ligt aan deze tijd. Niemand ontsnapt meer aan iets door de nieuwe media. It’s just entertainment.”

Tips?
“Don’t do it. Get out while you can! Nee joh. Vertrouw op je gevoel en benader dingen op een andere manier. Dan wordt het leuk en kun je ook opvallen.”

About silvinioxosanto

Silvinio Osanto Roermond Student aan de Fontys Hogeschool voor Journalistiek te Tilburg.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: